Atelier Bergen en Kijk op Brons
- In deze expo worden verschillende werken vertoond van 26 kunstenaars. Het werk bestaat uit schilderijen en brons. Ik exposeer daar met ongeveer 6 tot 10 werken.
- 23 mei 2026 tot en met 24 mei 2026
- Online expositie
Getoonde werken
Rico
2025Dit is mijn laatste werk van dit jaar; Rico, onze trouwe viervoeter. Onze ouwe blafkont. Onze held op sokken. In dit schilderij heb ik hem verheven tot stripheld: groter dan het leven. Vastgelegd op een moment van rust — een tukkie, midden in zijn zware taak als bewaker van het huis. De wereld mag even wachten; Rico houdt de wacht, zelfs slapend. -echte kracht is durven loslaten en vertrouwen op de mensen om je heen-
Chimpansee met jong
2026Ik schilder heel graag dieren. De afgelopen jaren heb ik er al heel wat losgelaten op het witte doek: struisvogels, olifanten, pinguïns, kamelen… je kunt het zo gek niet bedenken. Achter veel van die werken zit een emotie of een gedachte. Soms is dat de trieste blik van een eenvoudige zwart-witte panda, soms juist een kleurrijke glas-in-lood wolf met een palet aan verbijsterende eigenschappen. Of een dartelend paars lammetje dat bijna het doek af lijkt te springen. Vaak laat ik de kleuren het verhaal vertellen en de emotie overbrengen. Dit werk gaat over vertedering. Een moederchimpansee die in een hoekje van haar verblijf haar baby voedt. Ik zag ooit een foto op internet van een chimp met jong en het raakte me meteen. Want als je door al die haren heen kijkt, zie je eigenlijk gewoon wat het is: een tevreden, zorgzame moeder die voor haar kind zorgt. Ik voelde direct de drang om dat moment in mijn eigen vereenvoudigde cartoonstijl te schilderen. Het tafereel heeft iets heel menselijks. En dat is eigenlijk ook niet zo vreemd, want het DNA van mensen en chimpansees komt voor ongeveer 98% overeen. We zijn dus verre verwanten van elkaar. En als ik ’s ochtends uit mijn bed kom en voor de spiegel sta… dan zie ik eerlijk gezegd ook wel een paar familie-trekjes. 😉
De Wolf
2025Met het maken van dit werk — een wolf in alle kleuren van de regenboog — liet ik me inspireren door de commotie die momenteel rond dit dier hangt. De wolf wordt vaak neergezet als een moordzuchtig roofdier dat het voorzien heeft op vee en zelfs op kinderen. Deels ligt daar een kern van waarheid, maar het vertelt slechts een fractie van wie de wolf werkelijk is. De wolf is een van de meest sociale zoogdieren op aarde. Hij leeft in hechte roedels, opgebouwd uit een ouderpaar, hun welpen en soms nog enkele nakomelingen van eerdere jaren. Ze voeden hun jongen samen op, beschermen elkaar, zoeken naar vermiste roedelgenoten en rouwen wanneer er één overlijdt. Daarnaast vervult de wolf een belangrijke rol in de natuur. Door vooral te jagen op oude, zwakke en zieke dieren houden wolven populaties gezond en voorkomen ze overbegrazing — een zegen voor biodiversiteit. Toch benadrukt de mens van oudsher vooral de donkere kant van de wolf. Sprookjes hebben hem eeuwenlang tot schurk gemaakt. Maar in werkelijkheid is de wolf vaak banger voor de mens dan andersom. Wolven vermijden ons instinctief, zelfs in een dichtbevolkt land als Nederland. Wanneer een wolf toch te dichtbij komt, ligt de oorzaak meestal bij menselijk gedrag — zoals het voeren van wolven voor een foto. Daardoor leren ze de mens te koppelen aan voedsel en verliezen ze hun natuurlijke schuwheid. Uiteindelijk is de wolf, net als ieder ander, een schepsel dat zijn plek onder de zon opeist. Ik hoop dat we oog houden voor alle kleuren die dit dier in zich draagt. -iedere ziel weerspiegelt een regenboog aan kleuren-
No more duties
2026No more duties! Ik heb me altijd afgevraagd wat het eerste was dat Beatrix deed na haar abdicatie op 30 april 2013 toen ze 's avonds in een leeg Drakensteyn binnen kwam. Ik kan me zo voorstellen dat ze zich eerst lekker in een sjofel jogging pak heeft gehesen om daarna met de voetjes omhoog en een borrel en peuk in de hand even wat te mijmeren over de jaren die op dat moment definitief achter haar lagen. Na een flinke slok chardonnay dwaalden haar gedachten vast af naar de momenten van internationale erkenning en respect voor de wijze waarop zij het koningschap gestalte had gegeven. Zo anders dan moeder Juliana Met een glimlach dacht zij vast terug aan de wijze waarop zij de monarchie zakelijker had gemaakt maar ook moderner. Misschien heeft ze wel een traantje gelaten bij de spookbeelden in haar geest van de Bijlmerramp, de vuurwerkramp in Enschede en de grote brand in Volendam. Ongetwijfeld voelde ze de rillingen door haar lijf bij de gedachte aan het overlijden van haar zoon Friso. Was dat misschien het moment dat ze een nieuwe peuk op stak en een tweede fles chardonnay opentrok? Ik zal het wel nooit weten. -Noodlot kent geen protocol-
Spring is in the air
2026We springen de lente in! Dit werk is een ode aan het voorjaar, want ik ben nu eenmaal geen wintermens. Wanneer de sneeuwklokjes en crocussen hun kopjes weer boven de grond uitsteken, kan ik de neiging nauwelijks onderdrukken om op mijn knieën te vallen en ze heel veel kusjes te geven. Dat moment waarop de natuur zich voorzichtig weer laat zien, is voor mij het mooiste moment van het jaar. Dat gevoel wilde ik vangen in verf. Maar ja… wat schilder je dan? Mijn eerste ideeën waren — eerlijk is eerlijk — nogal cliché. Tulpen natuurlijk, tegen een kunstzinnige achtergrond. En ach, vlinders doen het altijd goed op een doek. Misschien ook nog wat silhouetten van lammetjes voor het ultieme lentegevoel. Het resultaat was een druk, geforceerd geheel waarin van alles zat, behalve rust. En toen herinnerde ik me iets belangrijks: schilderen is ook de kunst van het weglaten. Dus weg met de tulpen. Weg met de vlinders. Weg met alle opsmuk. Laag voor laag bleef er steeds minder over, tot uiteindelijk één enkel lammetje standhield. Juist in die eenvoud vond ik wat ik zocht. De aantrekkingskracht van dit werk zit voor mij in de focus op een eenvoudig onderwerp, gecombineerd met een gewaagde kleurencombinatie die het voorjaar laat knallen. En zeg nu zelf — wie wordt er niet spontaan vrolijk van een dartelend lammetje in de wei? -De belofte van de eenvoud-
De Clown
2026Met dit werk wilde ik een gevoel vangen. Een gevoel dat we allemaal kennen, maar zelden hardop benoemen. Het moment waarop je meelacht met de rest, terwijl je vanbinnen huilt. Waarop je een grap maakt, terwijl je eigenlijk zou willen vloeken. Waarop je de pias uithangt, terwijl je het liefst in een donker hoekje zou wegkruipen. We zetten soms een clownsmasker op, niet omdat het leven makkelijk is, maar juist omdat het ons zwaar valt. Humor is geen ontkenning van pijn. Het is een manier om ermee te leven. Grappen en grollen helpen ons relativeren, afstand nemen, even ademhalen. Soms hebben we dat masker nodig om onszelf niet te verliezen in alles wat over ons wordt uitgestort. Dit werk gaat over die spanning: tussen wat we laten zien en wat we voelen. Tussen buitenkant en binnenwereld. -Je kunt naar me kijken, maar je kunt me niet altijd zien-