Herman van Ankeren

In dit intieme werk vloeien twee gezichten samen tot één zachte beweging. De omtreklijnen zijn eenvoudig, maar de emotie ertussen is dat juist níet: een kus die aanvoelt als de tere aanraking van een roze roos. Een gebaar dat kwetsbaarheid toont, maar ook kracht — de moed om liefde te tonen zonder opsmuk of maskers.

De huid is licht getint, alsof de warmte van het moment nog na gloeit. De handen omlijsten het gezicht als bloembladeren die zich openen, en zo krijgt de kus een bijna botanische tederheid. Liefde als natuurkracht: stil, subtiel, maar onmiskenbaar aanwezig.

-waar zachte lijnen samenkomen, bloeit stille overgave-