Herman van Ankeren

Ik schilder heel graag dieren. De afgelopen jaren heb ik er al heel wat losgelaten op het witte doek: struisvogels, olifanten, pinguïns, kamelen… je kunt het zo gek niet bedenken.

Achter veel van die werken zit een emotie of een gedachte. Soms is dat de trieste blik van een eenvoudige zwart-witte panda, soms juist een kleurrijke glas-in-lood wolf met een palet aan verbijsterende eigenschappen. Of een dartelend paars lammetje dat bijna het doek af lijkt te springen. Vaak laat ik de kleuren het verhaal vertellen en de emotie overbrengen.

Dit werk gaat over vertedering.

Een moederchimpansee die in een hoekje van haar verblijf haar baby voedt. Ik zag ooit een foto op internet van een chimp met jong en het raakte me meteen. Want als je door al die haren heen kijkt, zie je eigenlijk gewoon wat het is: een tevreden, zorgzame moeder die voor haar kind zorgt.

Ik voelde direct de drang om dat moment in mijn eigen vereenvoudigde cartoonstijl te schilderen.

Het tafereel heeft iets heel menselijks. En dat is eigenlijk ook niet zo vreemd, want het DNA van mensen en chimpansees komt voor ongeveer 98% overeen. We zijn dus verre verwanten van elkaar.

En als ik ’s ochtends uit mijn bed kom en voor de spiegel sta…

dan zie ik eerlijk gezegd ook wel een paar familie-trekjes. 😉